مَنگ شُده

من روزگار غربتم را دوست دارم
اين حس و حال و حالتم را دوست دارم

يك عكس كوچك توى جيبِ كيفِ پولم
تنها ترين هم صحبتم را دوست دارم

بر عكس آدم‌هاى دل بسته به دنيا
هر تيك و تاكِ ساعتم را دوست دارم

امشب دوباره خاطرت مهمان من بود
مهمانى بى دعوتم را دوست دارم

هر چند باعث مى‌شود هر شب ببارم
اما دل كم‌طاقتم را دوست دارم

عادت شده اين گريه‌هاى بى تو ، هرچند
مى خندى امّا عادتم را دوست دارم